برآرای کار و درنگی مساز

یکی سوی بهمن که اندر زمان

چو نامه بخوانی به زابل ممان

که ما را به دیدارت آمد نیاز

به رستم چو برخواند نامه دبیر

بدان شاد شد مرد دانش پذیر

ز چیزی که بودش به گنج اندرون