بنه بر کفم مایه بیخودی!

که تا پرده بر چشم خود گستریم

چو خودبین حریفان به خود بنگریم

بیا ساقیا! تا کی این بخردی؟

چنان فارغم کن ز ملک و ملک!

که سر در نیارم به چرخ فلک

بیا مطربا! کز غم افسرده ام