بیا ساقیا! می روان تر بده!

ز پژمردگی گوییا مرده ام

چنان گرم کن در سماعم دماغ!

که بخشد ز دور سپهرم فراغ

سبک باش و جان گران تر بده!

به کف باده در ساغر زر، درآی!

چو به دادی، از به به بهتر درآی!