بیا ساقیا! می به کشتی فکن!

که بر رخش عشرت کند فارسی

بزن! تا به همراهی آن سوار

کنیم از بیابان محنت، گذار

کزین موج زن بحر کشتی شکن،

سلامت کشم رخت خود بر کنار

وز این بیقراری م زاید قرار