ز کارش به انگشت بگشا گره!

به رخسار امید رنگ آورد

به عمر شتابان، درنگ آورد

بیا مطربا، بر نی انگشت نه!

ز تو هر گشادش که خواهد فتاد،

نباشد جز آن کارها را گشاد

بیا ساقیا! تا به می برده پی