بیا ساقیا! تا جگر، خون کنیم

به هنجار نیکو و گفتار نیک

به گیتی مزن جز به نیکی نفس

که این است آیین نیکان و بس

وز این می قدح را جگرگون کنیم

که غم دیده را آه و زاری به است

جگرخواری از می گساری به است