کشیدی به جولانگه گفت و گوی

سخن را که از رونق افتاده بود

به کنج هوان رخت بنهاده بود،

تو دادی دگر باره این آبروی

که این مال و جاه ارچه جان پرورست،

کمال سخن از همه بهترست

ز من این هنر بس که جان کاستم