جان قفای ناقه رفت و دل پی محمل مرا

ناقه آن محمل نشین چون راند از منزل مرا

ز آتش رشکم کنی تا داغ، هر شب می شوی

شمع بزم غیر و می خواهی در آن محفل مرا

بعد عمری زد به من تیغی و از من درگذشت