مرغان حرم ز رشک مردند

خاری که شکسته در دل ما

از کوی وفا برون نیائیم

دامن گیر است منزل ما

چون بال فشاند بسمل ما

نام گنهی نبرد تا کشت

ما را به چه جرم قاتل ما