دید آنکه چو مه به طرف بامت

بالای بلند خوش خرامان

افتاده شیوه خرامت

ماه فلکش ز چشم افتاد

نالم که برد بر تو نامم

آن کس که ز من شنید نامت

هر کس به غلامی تو نازد