چون سایه به پایش فکند رحل اقامت

گفتم چه خوش از کار جهان گفت غم عشق

گفتم چه بود حاصل آن گفت ندامت

هر جا که یکی قامت موزون نگرد دل

در خلد اگر پهلوی طوبیم نشانند

دل می کشدم باز به آن جلوه قامت

عمرم همه در هجر تو بگذشت که روزی