ناصح که رخش دیده کف خویش بریده است

دست من و دامان تو فردای قیامت

امروز بسی پیش تو خوارند و پس از مرگ

بر خاک شهیدان تو خار است علامت

هاتف به چه رو می کندم باز ملامت