تو کرده ای دل من خون و تا ز غصه کنی

چه گویمت که دلم از جدائیت چون است

دلم جدا ز تو دل نیست قطره خون است

دوباره خون به دلم پرسیم دلت چون است

نه زلف و خال و رخ لیلی، آن دگر چیز است

که آفت دل و صبر و قرار مجنون است