کز آسمان در رحمت به روی ما بستند

خدا نگیردشان گرچه چاره دل ما

به یک نگاه نکردند و می توانستند

نخست چون در میخانه بسته شد گفتم

مکن به چشم حقارت نظر به درویشان

که بی نیاز جهانند اگر تهی دستند

حریف عربده می کشان نه ای ای شیخ