ازو هاتف به این امید دل خوش کردم و مردم

شب و روز از دو چشمم اشک حسرت در کنار آید

شدم دور از دیار یار و شد عمری که سوی من

نه مکتوبی ز یار آید نه پیکی زان دیار آید

که شاید گاهگاهی بعد مرگم بر مزار آید