به امیدی جوانی صرف عشقت کردم و آخر

به دل صد خار خار عشق گل از گلستان رفتم

منم آن قمری نالان که از بس سنگ بیدادم

زدند از هر طرف از باغت ای سرو روان رفتم

به پیری ناامید از کویت ای زیبا جوان رفتم

ندیدم زان گل بی خار جز مهر و وفا اما

ز باغ از جور گلچین و جفای باغبان رفتم