زنهار بعد مردن فرسوده چون شود تن

آسایشی که رفته است از خاطر آشیانم

نخلم ز پا فتاده شادم که کرد فارغ

از فکر نوبهار و اندیشه خزانم

پیش سگان کویش ریزند استخوانم