خود به کنار مدعی خنده زنان نشسته ای

می شکنی دل کسان ای پسر آه اگر شبی

سر زند آه آتشین از دل دلشکسته ای

منتظرم به کنج غم گریه کنان نشانده ای

زان دو کمند عنبرین تا نروم ز کوی تو

سلسله ای به پای دل بسته و سخت بسته ای

غنچه لطیف خندد و پسته ولی چو آن دهن