تو که هاتف از برش این زمان، روی از ملامت بیکران

شکنی پیاله ما که خون به دل شکسته ما کنی

تو کمان کشیده و در کمین، که زنی به تیرم و من غمین

همه غمم بود از همین، که خدا نکرده خطا کنی

قدمی نرفته ز کوی وی، نظر از چه سوی قفا کنی