که لعلش گوهرافشان، سنبلش عنبر فشانستی

دو چشمم خون فشان از دوری آن دلستانستی

چسان خورشید رویت را مه تابان توان گفتن

که از روی تو تا ماه از زمین تا آسمانستی

حرامم باد دلجویی پیکانش اگر نالم