به پای سرو و گل در باغ هاتف نالد و گرید

ز ناکامی از خون جگر پیمانه پیمایی

به جان از تنگنای شهر بند عقل آمد دل

جنونی از خدا می خواهم و دامان صحرایی

به یاد قامت رعنایی و رخسار زیبایی