چو یازی دست سوی تیغ و تازی بر صف اعدا

عیان در آتش تیغ تو ثعبان های برق افشان

نهان در آب شمشیر تو دریاهای طوفان زا

اگر حلم خداوندی نیاویزد به بازویت

ز برق ذوالفقارت خرمن هستی چنان سوزد

که جانداری نگردد تا قیامت در جهان پیدا

ز خاک آستان و گرد نعلینت کند رضوان