قسیم دوزخ و جنت تویی در عرصه محشر

متاعی نیست در دستم منم آن روز و این کالا

نپندارم که فردای قیامت تیره گون گردد

محبان تو را از دود آتش غره غرا

غلامان تو را اندیشه دوزخ بود حاشا

الا پیوسته تا احباب را از شوق می گردد

ز دیدار رخ احباب روشن دیده بینا