بیا خود علی رغم چرخ جفا جو

نمی هست در این سفالینه ساغر

چو مینا به بزم تو آیم دمادم

چو ساغر به روی تو خندم مکرر

برآر آرزوی من ای مهرپرور

به گردون بی مهر مگذار کارم

که جورش بود بی حد و کینه بی مر