به کشتی خلق پیمایند گوهر نه به سنگ و من

سرافرازی که تا پیرایه بندد بر کلاه او

صدف از ابر نیسانی به گوهر گردد آبستن

جهان بخشی که چون در جنبش آید بحر احسانش

جوانبختی که چون در بارش آید ابر انعامش

شود هر خوشه چین بینوا دارای صد خرمن

درم ریزد دو دستش صبح و شام و گوهر افشاند