جهاندارا خدیوا کامکارا روزگاری شد

که دریا داشت در گنجینه یا کان داشت در مخزن

فلک مشاطه رخسار جاه توست از آن دایم

گهی گلگونه ساید در صدف گه سرمه در هاون

که بیزد خاک غم بر فرق من این کهنه پرویزن

بدانسان روزگارم تیره دارد گردش گردون

که روز و شب نمی تابند مهر و ما هم از روزن