گه دری و گاه مرجانی و گاهی عنبری

خلق نیکو هر کجا هست آن درخت خرم است

کو بجز مدح و ثنای خلق برنارد بری

طبع من بحری است پهناور که ریزد بر کنار

کی رهین کس شود دریا که گر گیرد ز ابر

قطره آبی، دهد واپس درخشان گوهری

شادباش و شاد زی کین بزم و این آرامگاه