وان که بودش دست چون ابر بهاری درفشان

حیف از آن در درخشان گران قیمت که شد

گنج سان جایش درون خاک در این خاکدان

آن که بودش نطق چون باد بهاری جان فزا

رفت و سیل اشک جاری شد ز چشم مرد و زن

رفت و جوی خون روان از دیده پیر و جوان

مرغ روحش زین قفس آمد به پرواز و نهاد