یوسف افتاد ار به چاه آخر ز چاه آمد برون

کس ز راز آن دل آگه نشد آگاه آه

چرخ روبه باز کردش طعمه گرگ اجل

شد زبون شیری چو او در چنگ این روباه آه

یوسف من ماند تا آخر زمان در چاه آه

چون سوی جنت به پرواز آمد اندر ماتمش

بر فلک رفت از دل و جان گدا و شاه آه