بیامد به درگاه فرخ پدر

برآشفت و سر سوی زابل نهاد

همی رفت با کابلی چند مرد

دلی پر ز کین لب پر از باد سرد

دلی پر ز چاره پر از کینه سر

هم انگه چو روی پسر دید زال

چنان برز و بالا و آن فر و یال