هزار حیف ازین مایه عفاف که بود

دریغ و درد که دور سپهر فاطمه را

به کام ریخت به ناکام شربت فرقت

طراز قامت رعناش کسوت عصمت

دل از متاع جهان کند از آن به آسانی

که داشت دوش و برش زیب و زینت عفت