عفتش همدم و عصمت همراه

حیف از آن شمع فروزنده که بود

پرتو آن طرب افزا غم گاه

بود از پاکی طینت تا بود

بود ذیل وی از آلایش دور

پاک دامان وی از لوث گناه

روز و شب تا به جهان داشت مقام