پیاده شد از باره کو را بدید

سپهدار کابل بیامد ز شهر

زبان پرسخن دل پر از کین و زهر

چو چشمش به روی تهمتن رسید

ز سرشاره هندوی برگرفت

برهنه شد و دست بر سر گرفت

همان موزه از پای بیرون کشید