زواره تهمتن بران راه بود

تنی چند ازان نامدار انجمن

به نخچیر لشکر پراگنده شد

اگر کنده گر سوی آگنده شد

ز بهر زمان کاندران چاه بود

همی رخش زان خاک می یافت بوی

تن خویش را کرد چون گردگوی