همی جست و ترسان شد از بوی خاک

ز بهر زمان کاندران چاه بود

همی رخش زان خاک می یافت بوی

تن خویش را کرد چون گردگوی

زمین را به نعلش همی کرد چاک

بزد گام رخش تگاور به راه

چنین تا بیامد میان دو چاه