وگر نیستی مهر نفزایدی

سر جعد آن پهلوان جهان

چو سیمین زره بر گل ارغوان

که گویی همی خود چنان بایدی

به دیار تو داده ایمش نوید

ز ما بازگشتست دل پرامید

کنون چاره کار مهمان بساز