کز آغاز رنجست و فرجام رنج

در دخمه بستند و گشتند باز

شد آن نامور شیر گردن فراز

چه جویی همی زین سرای سپنج

بریزی به خاک از همه ز آهنی

اگر دین پرستی ور آهرمنی

تو تا زنده ای سوی نیکی گرای