زلفت سیهست مشک را کان گشتی

او را چو خوشست غریبی و شب رفتن

از ترکستان که بود آرنده تو

گو رو دیگر بیار ماننده تو

از بس که بجستی تو همه آن گشتی

گر آنچه بگفته ای به پایان نبری

گر شیر شوی زدست ما جان نبری