غم مرگ با جشن و سورش یکیست

چو باز آمدش هوش با زال گفت

که گفتار تو با خرد بود جفت

هرانکس که او را خور و خواب نیست

برفت او و ما از پس او رویم

به داد جهان آفرین بگرویم

به درویش داد آنچ بودش نهان