بدو تازه بد روزگار مهان

دو جنگی چو نوش آذر و مهرنوش

که از درد ایشان برآمد خروش

چو اسفندیاری که اندر جهان

به زابلستان زان نشان کشته شد

ز دردش دد و دام سرگشته شد

همانا که بر خون اسفندیار