اگر خورسند گردم کافرستم

نه خور نه خواب بیتو گویی

به پیکر هر سر مو خنجرستم

جدا از تو به حور و خلد و طوبی

چو شمعم گر سراندازند صدبار

فروزنده تر و روشن ترستم

مرا از آتش دوزخ چه غم بی