خاموش محتشم که فلک بس که خون گریست

در دیده اشگ مستمعان خون ناب شد

خاموش محتشم که از این نظم گریه خیز

روی زمین به اشگ جگرگون کباب شد

دریا هزار مرتبه گلگون حباب شد

خاموش محتشم که بسوز تو آفتاب

از آه سرد ماتمیان ماهتاب شد