شب سیه عمامه بست و صبح پیراهن درید

آنچنان تاج مرصع بر زمین زد آفتاب

که آسمان را پشت لرزید و زمین را دل طپید

بر سر و تن چرخ پیر از بهر ترتیب عزا

زهره گردون نشین زین نغمه طاقت گسل

نوحه را قانون نهاد و چنگ را گیسو برید

پشت عرش از حمل این بار گران صد جا شکست