تلخی کام مرا شیرینی گفتار او

وه که با خود بردم آخر حسرت دیدار او

خار خار من به جا مانده از گل رخسار او

وه که روز مرگ از دوری مداوائی نکرد

من که پرگار جهان از بهر او می داشتم

گرد این مرکز ندیدم گردش پرگار او

خواهد آوردن به جنبش خفتگان خاک را