به خاک خفته تو از تند باد فتنه چو سرو

تو خود بگو که هلاک تو چون کند ادراک

تو خورده ضربت مرگ و مرا برآمده جان

تو کرده زهر اجل نوش و من ز درد هلاک

به باد رفته من از آه خویش چون خاشاک

گر از تو بگسلم ای نونهال رشته مهر

به تیغ کین رگ جانم بریده باد چو تاک