به تیغ کین رگ جانم بریده باد چو تاک

به خاک خفته تو از تند باد فتنه چو سرو

به باد رفته من از آه خویش چون خاشاک

گر از تو بگسلم ای نونهال رشته مهر

ور از پی تو نتازم سمند جان به عدم

سرم به دست اجل بسته باد بر فتراک

شبی نمی گذرد کز غمت نمی گذرد