ور از پی تو نتازم سمند جان به عدم

به باد رفته من از آه خویش چون خاشاک

گر از تو بگسلم ای نونهال رشته مهر

به تیغ کین رگ جانم بریده باد چو تاک

سرم به دست اجل بسته باد بر فتراک

شبی نمی گذرد کز غمت نمی گذرد

شرار آهم از انجم فغانم از افلاک