ز ابر دیده به خوناب اشگم آلوده

بهر زه می کشم از سینه آه آتشناک

اجل چو جامه جانم نمی درد بی تو

درین هوس به عبث می کنم گریبان چاک

کجاست برق اجل تا مرا بسوزد پاک

روا بود که تو در زیر خاک باشی و من

سیاه پوشم و بر سر کنم ز ماتم خاک