کجاست برق اجل تا مرا بسوزد پاک

اجل چو جامه جانم نمی درد بی تو

درین هوس به عبث می کنم گریبان چاک

ز ابر دیده به خوناب اشگم آلوده

روا بود که تو در زیر خاک باشی و من

سیاه پوشم و بر سر کنم ز ماتم خاک

چرا تو جامه نکردی سیاه در غم من