کنار من ز سرشک و خود از میان رفتی

چرا ز باغ من ای سرو بوستان رفتی

مرا ز پای فکندی و خود روان رفتی

در یگانه من از چه ساختی دریا

ز دیده پدر ای یوسف دیار بقا

چرا به مصر فنا بی برادران رفتی

به شمع روی تو چشم قبیله روشن بود